Drżenie Kolaboracji Klary

Powietrze w klubie w Sztokholmie wibrowało od napięcia, niski pomruk basu wdzierał się przez podłogę w moje kości, gdy stałem w zacienionych kulisach sceny. Patrzyłem, jak wchodzi w pulsujące serce klubu w Sztokholmie, Klara Eriksson, z miodowo-blond lokami spiętymi w luźny kok, który prosił się o rozpuszczenie, jej niebieskie oczy szeroko otwarte z tą słodką nerwowością, którą próbowała ukryć za radosnym uśmiechem. Zapach jej perfum doleciał do mnie nawet zza sali – coś lekkiego i kwiatowego, co przecinało mgłę dymu papierosowego i rozlanego piwa, które przylepiło się do kulis jak druga skóra. W wieku dwudziestu dwóch lat była wizją smukłej perfekcji – 5'6" jasnej skóry i gracji, średnie krągłości opinające błyszczący srebrny crop top, który łapał chaotyczne stroboskopy jak płynne światło księżyca, i wysoką czarną spódnicę, która kołysała się przy jej niepewnych krokach, przyciągając mój wzrok do subtelnego kołysania bioder. Mój puls przyspieszył, głębszy rytm niż jakikolwiek set, który kiedykolwiek miksowałem, gdy chłonąłem, jak jej jasna skóra lśni pod przyciemnionym czerwonym światłem, nieskazitelna i kusząca. Mieliśmy zrobić kolab, moje doświadczne miksy prowadząc jej świeże sety, ale od chwili, gdy nasze spojrzenia spotkały się przez zatłoczone kulisy, poczułem to: drżenie. Nie tylko w basie, który mieliśmy razem zrzucić, ale w powietrzu między nami, naładowanym jak głośniki ożywające z pomrukiem, elektryzującym z możliwości, które sprawiły, że moja skóra zjeżyła się. Majstrowała przy swoim decku, jej smukłe palce nerwowo tańczyły po kontrolkach, zerkając w moją stronę z nieśmiałym mrugnięciem rzęs, i zastanawiałem się, czy ona też to czuje – pociąg, obietnicę tego, co może się stać, gdy światła przygasną, a ryk tłumu ucichnie, zostawiając tylko nas w poświacie. W tej chwili mój umysł popędził z obrazami jej loków rozsypujących się pod moimi rękami, jej radosnego uśmiechu mięknącego w coś bardziej intymnego, jej ciała przyciśniętego blisko w cichych godzinach po śmierci muzyki. Chaos ekipowiczów...