Drżenie Katariny wśród gajów oliwnych

Gaj oliwny rozciągał się przed nami jak srebrne morze w promieniach późnego popołudniowego słońca, pokręcone pnie szepczące sekrety wieków, ich kora szorstka i skręcona od niekończących się pór roku wiatru i deszczu, niosąca słaby, zakurzony zapach starego drewna i liści dojrzałych w słońcu, który wypełniał mi płuca z każdym oddechem. Powietrze cicho brzęczało odległym szumem owadów, leniwą symfonią podkreślającą głęboką ciszę tego miejsca, gdzie czas zdawał się zwalniać, zapraszając, by zanurzyć się w jego pradawnym rytmie. Katarina stała tam, jej jasnobrązowe fale łapane przez bryzę, pasma lekkie jak nici jedwabiu utkane z samej ziemi, oprawiające jej twarz w aureolę lśniącą na tle złotego światła przefiltrowanego przez baldachim. Jej niebiesko-zielone oczy wpatrzone we mnie z tą ciepłą ciekawością, która przyciągnęła mnie z powrotem do jej świata, oczy jak morze o zmierzchu, głębokie i kuszące, trzymające iskrę zdumienia, która przyspieszała mi puls, budząc wspomnienia naszych pierwszych spotkań, gdzie jej spojrzenie po raz pierwszy mnie rozplotło. Zaprosiłem ją tu na kolejne lekcje „więcej svetla” – więcej światła, więcej życia przez zmysły – ale gdy jej palce otarły się o moje, sięgając po gałąź, kontakt posłał iskrę przez moją skórę, ciepłą i elektryczną, jej dotyk trwający ułamek sekundy za długo, miękkie poduszki opuszków muskające moje kostki z nieumyślną intymnością, która sprawiła, że mój oddech się zaciął. Poczułem, jak zaczyna się drżenie, subtelne trzęsienie w jej smukłej sylwetce, które odbijało to budujące się w mojej klatce piersiowej, jej wąskie ramiona drżące ledwie zauważalnie pod cienkim materiałem sukienki, jakby sam gaj budził coś uśpionego w niej, wibrację, którą prawie słyszałem echem w cichych przestrzeniach między nami. Mój umysł pędził myślami o tym, co przed nami – jak jej ciało może ulec tym naukom, ukryte głębie jej ciepła czekające na odkrycie – i zastanawiałem się, czy ona też to czuje, ten prąd ciągnie nas ku nieznanej intymności....