Drżenie Dewi testuje granice świątyni

Powietrze w świątyni wisiało ciężkie od kadzidła i odległego chóru wieczornych modłów, gęste, dymne smugi sandałowego drewna i jaśminu wiły się przez zacienione arkady jak niewidzialne palce, wciągając mnie głębiej w tę świętą mgłę. Moje zmysły były przytłoczone rytmicznym pulsem głosów kapłanów, niskich i rezonujących, wibrujących przez starożytne kamienne podłogi i w górę do moich kości, ale wszystko, na co mogłem się skupić, to Dewi. Poruszała się jak płynny jedwab przed głównym ołtarzem, każdy jej gest płynny i hipnotyczny, kołysanie bioder powtarzające pradawne tańce naszych przodków, ale nasycone osobistym urokiem, który ściskał mi gardło. Jej długie czarne włosy kołyszące się z przedziałem na bok, oprawiające ciepłą karmelową twarz, pasma łapiące słabe światło i lśniące jak wypolerowany obsydian, muskające ramiona w sposób, który prosił się o dotyk. Te głębokie brązowe oczy złapały moje pośród migotania lamp olejnych, płomienie tańczące w mosiężnych uchwytach, rzucające ciepłe złote kałuże na jej rysy, wesoły błysk zmieniający się w prowokujący, rozpalający ogień w mojej piersi, który tradycja od dawna próbowała zdusić. Widziałem subtelny łuk jej warg, sposób, w jaki lekko się rozchyliły, jakby wstrzymywały tajemniczy śmiech, jej spojrzenie trzymające moje z intensywnością, która zwężała świat do nas dwojga. Jej szczupłe, wyrzeźbione ciało owinięte w cienki sarong i przylegającą kebayę, wygięte akurat tyle, by testować granice tradycji, blada tkanina przylegająca do średnich krągłości, prześwitująca w miejscach, gdzie światło lamp całowało ją, sugerując gładkie ciepło pod spodem bez pełnego odsłonięcia. Sarong opadający nisko na wąskiej talii, zawiązany supełkiem, który zdawał się prowokować moje palce do rozwiązania, podczas gdy haft kebaya śledził wybrzuszenie jej piersi jak święty pismo. Moje serce waliło w pradawnym rytmie zakazanego pragnienia, wspomnienia wiejskich opowieści szepczące o kochankach przeklętych za takie żądze w świętych miejscach, ale pociąg był niepodważalny, pilny, wijący się nisko w moim brzuchu jak budzące się węża. Stałem tam, zakorzeniony w zewnętrznym...