Dra żniący taniec Sienny po ścieżce

Wydmy rozciągały się jak złote fale zastygłe w czasie, a tam była ona — Sienna Clark, moja dzika pokusa o nieokiełznanym sercu, stojąca na grzbiecie wyrzeźbionym przez wiatr podczas sesji. Jej kasztanowe fale plażowe łapane przez podmuchy tańczyły wokół lekko opalonym ramion, gdy wyginała się w stronę światła, ten jej atletyczny szczupły korpus idealny jako sylwetka na tle bezkresnego nieba. Nie mogłem oderwać wzroku. Nasze ścieżki krzyżowały się wcześniej, ale tym razem to było inne, naładowane obietnicą czegoś szalonego. Zauważyła mnie wtedy, jej zielone oczy złapały moje z figlarnym błyskiem, i wiedziałem, że wiatr to nie jedyna siła, która nas dziś przyciągała. Wróciłem na te wydmy po samotność, po to, jak wiatr czyści wszystko na błysk, ale znalezienie tu Sienny zmieniło popołudnie w coś elektryzującego. Była w środku sesji, jej kamerzysta pakował sprzęt, bo światło się zmieniało, i pomachała mi z tym zaraźliwym uśmiechem — tym, który mówił, że przygoda to jej drugie imię. „Jax Harlan, żywy i cały”, zawołała, jej australijski akcent niósł się ponad podmuchami. „Spotkać cię tu. Teraz stalkujesz moje treści?” Zaśmiałem się, zmniejszając dystans między nami, moje buty tonęły w miękkim piasku. Z bliska była jeszcze bardziej urzekająca: te zielone oczy błyszczące psotą, jej długie kasztanowe fale potargane przez bryzę, jakby stworzone dla tego dzikiego miejsca. Miała obcisły top, który opinał jej atletyczną sylwetkę, i szorty eksponujące nogi wyrzeźbione na niekończących się szlakach. „Wina moja”, przyznałem, zatrzymując się na tyle blisko, by złapać delikatny zapach jej kremu z filtrem i soli. „Ale możesz mnie winić? Zamieniasz te grzbiety w swoją prywatną scenę”. Jej śmiech zabrzmiał lekko i dra żniąco, gdy przechyliła głowę, studiując mnie. Żartowaliśmy jak starzy kochankowie, którzy znów się zapalają — o najlepszych ukrytych zatoczkach, burzach nadciągających bez ostrzeżenia, dreszczu pościgu za idealnym kadrem. Ale pod tym wszystkim tliło się coś gorętszego. Za każdym...