Dra żnienie Lei w ukrytej alkowie

Pyłki kurzu tańczyły w ukośnych promieniach popołudniowego światła sączącego się przez szkielet kulturalnego centrum, wirując leniwie jak maleńkie iskry w złotym oparze, który zawsze osiadał na placu budowy o tej porze, niosąc ze sobą słaby, ziemisty zapach trocin i nagrzanego słońcem betonu. Stałem tam od dłuższej chwili, moje zgrubiałe dłonie wciąż pokryte pyłem gipsu z porannej roboty, serce waliło mi mieszanką zawodowej dumy i czegoś znacznie bardziej osobistego, gdy czekałem na jej przyjście. I oto była – Leila Omar, wchodząc do półukształtowanej alkowy, jakby już do niej należała, jej obecność przemieniając pustą przestrzeń w coś żywego, pulsującego potencjałem. Jej kasztanowe włosy, teksturowany crop z grzywką oprawiającą twarz w ten bezpretensjonalnie szykowny sposób, łapały blask, zmieniając go w wypolerowaną miedź, która mieniła się przy każdym subtelnym obrocie głowy, pasma łapiące światło jak nici rozżarzonego metalu. Patrzyłem na nią z cienia, mój puls przyspieszał na widok krągłości jej smukłej sylwetki na tle szorstkiego betonu, sposób, w jaki jej gibka figura kontrastowała z postrzępionymi krawędziami niedokończonych ścian, budząc głęboki ból w piersi, który nie miał nic wspólnego z fizyczną harówką dnia. Była wesoła, zawsze, ten optymistyczny błysk w zielonych oczach rozświetlał nawet ten surowy plac budowy, odpędzając ponurość odsłoniętych zbrojeń i zwisających kabli swoją bezwysiłkową promiennością. Ale dziś, gdy prowadziłem ją głębiej w wyłaniające się przestrzenie, które kształtowałem własnymi rękami – przestrzenie, w które wlałem miesiące potu i wizji, wyobrażając sobie nie tylko spotkania, ale intymne chwile jak ta – dostrzegłem coś jeszcze, co zamigotało w jej oczach – ciekawość splatająca się z głodem, który odbijał mój własny, subtelne ściemnienie tych szmaragdowych głębin, które sprawiło, że mój oddech zadrżał. Nasze palce musnęły się, gdy wskazywałem łuk, który wyrzeźbiłem, poduszeczka jej miękkiego palca otarła się o mój szorstki kłykieć, ulotny dotyk, który posłał prąd w górę ramienia, rozniecając gorąco, które zebrało się nisko w...