Drażnienie Giorgii w Pracowni

Późnopopołudniowe światło wpadało ukośnie przez wysokie okna mojej mediolańskiej pracowni, rzucając długie cienie na białe ściany i wypolerowaną betonową podłogę, złote promienie ogrzewały powietrze z lekkim zapachem nagrzanego słońcem kamienia i odległym szumem miasta wdzierającym się do środka. Giorgia Mancini stała tam, napięta jak rzeźba ożyta, jej jasnobrązowe włosy z grzywką opadającą na oczy oprawiały delikatne rysy twarzy, pasma łapały światło w miękkie, lśniące fale, które sprawiały, że palce swędziały mnie, by ich dotknąć. Kręciliśmy się wokół siebie miesiącami – rywale w świecie mody na noże, każde przedstawienie to subtelna walka o dominację, każde spojrzenie na salach konferencyjnych naładowane dreszczem rywalizacji, który zawsze tlił się tuż pod powierzchnią, rozgrzewając mi krew gorętszą niż pościg za terminem. Dziś jednak zaprosiłem ją tu pod pretekstem współpracy, serce waliło mi z podniecenia, które próbowałem zamaskować jako zawodową ciekawość. „Tylko kilka szkiców inspiracji”, powiedziałem, głosem nonszalanckim, ale puls miałem wariacki, jak igła maszyny do szycia pod ciśnieniem, zdradzając głębszy głód, który nosiłem w sobie dla jej ostrego umysłu i tej nieugiętej gracji. Miała na sobie prostą białą jedwabną bluzkę wpuszczoną w czarne spodnie o wysokim stanie, które opinały jej szczupłe biodra, materiał szeptał cicho przy każdym oddechu, jej jasnoniebieskie oczy spotkały moje z tym ambitnym błyskiem, którego nie mogłem zignorować, oczy, które zdawały się przebijać moją opanowaną fasadę, budząc niepokój głęboko w piersi. Kiedy przeniosła ciężar ciała, jedna dłoń przesunęła się wzdłuż krawędzi mojego stołu kreślarskiego, cichy stuk manicure o drewno odbił się echem w pustej przestrzeni, poczułem, jak powietrze gęstnieje, ciężkie od subtelnych kwiatowych nut jej perfum mieszających się z ostrym zapachem lnu w mojej pracowni. To już nie chodziło o szkice, ta myśl krążyła w głowie jak niedokończony szew. Sposób, w jaki jej usta wygięły się w świadomym półuśmiechu, mówił mi, że ona też to wyczuła – rywalizacja przechodząca w coś gorętszego,...