Drażnienie Alicii w Sali Pokazowej

Galeria brzęczała od napięcia, morze chętnych twarzy skierowane ku platformie demonstracyjnej, gdzie Alice Bianchi i ja staliśmy ramię w ramię, nasze dłonie umazane gliną uniesione nad świeżymi blokami materiału w odcieniach ziemi. Powietrze było gęste od zapachu wilgotnej ziemi i świeżego lakieru z otaczających wystaw, reflektory rzucały ciepłe aureole, które tańczyły po wypolerowanej podłodze i czyniły każdy cień intymnym. Złapała moje spojrzenie tym swoim charakterystycznym półuśmiechem, jej szmaragdowozielone oczy błyszczały pod światłami, i poczułem to natychmiast – elektryczne przyciąganie, które budowało się między nami od początku konkursu na zlecenie, magnetyczna siła, która szarpała mnie w rdzeniu, przyspieszając puls pod cienką warstwą pyłu glinianego na skórze. Jej karmelowy afro oprawiał jej porcelanową twarz jak dziki halo, bujne fale łapały światło, gdy wygięła plecy akurat tak, demonstrując krzywiznę idealnej formy rzeźbiarza, ruch tak płynny i celowy, że wzbudził we mnie coś pierwotnego, głód, by śledzić te linie czymś więcej niż wzrokiem. Nie mogłem się powstrzymać, wyobrażając sobie te krzywizny pod moimi dłońmi, nie gliny, ale jej, uległe i ciepłe, miękkie ciało ustępujące pod moim dotykiem, jej oddech urywający się w ten sposób, który wiedziałem, że tak będzie. Tłum nachylał się, nieświadomy podprądu, ich pomruki odległym brzęczeniem jak pszczoły latem, ale każde muśnięcie jej ramienia o moje wysyłało wstrząs prosto przeze mnie, iskrę, która przebiegała od punktu styku w dół kręgosłupa, rozpalając nerwy, o których nie wiedziałem, że są tak żywe. Ta demo miało być o technice, o uchwyceniu wrażliwości w kamieniu, o tym, jak światło załamuje się na marmurze lub jak pojedyncze pociągnięcie dłuta odsłania ukrytą emocję, ale z Alice zawsze było więcej – drażnienie, obietnica tego, co czeka poza wzrokiem widzów, jej obecność zmieniająca kliniczną sztukę rzeźbienia w coś cielesnego, żywego od niewypowiedzianego pożądania, które zwijało się ciaśniej z każdym dzielonym spojrzeniem. Sala demonstracyjna była nabita, rzędy składanych krzeseł pełne mecenasów...