Drażniący Ratunek Zary Przechodzi w Tsunami

Nieustępliwe fale waliły we mnie, gdy ogarnęła mnie panika, nogi skręcały się w skurczach na głębokiej wodzie. Wtedy pojawiła się ona – wizja w czerwonym bikini, Zara Nakharova, krągła ratowniczka z opaloną skórą i drażniącym uśmieszkiem. Wciągnęła mnie na brzeg, jej ciało przylgnęło do mojego, szepcząc: „Nie radzisz sobie z małą falą, co?”. To, co zaczęło się jako ratunek, przerodziło się w coś tsunami w zacienionej wieży ratowników, jej figlarne dotyki obiecywały ekstazę poza surfem. Plaża tętniła chaosem letniego popołudnia – rodziny wrzeszczały, dzieci budowały zamki z piasku, mecze siatkówki wbijały piłki w piach. Ja, Ethan Hale, myślałem, że po prostu testuję swoje granice na falach, goniąc ten idealny zjazd. Ale nagły skurcz złapał mnie za łydkę, zmieniając ocean w wroga. Fale waliły mnie pod wodę, sól paliła gardło, gdy miotałem się, płuca błagały o powietrze. Czarne plamki tańczyły w moim polu widzenia. Wtedy ją zobaczyłem. Zara Nakharova, siedzącą wysoko na wieży ratowników jak bogini morza. Jej blond fale smagał wiatr, jej krągła figura była nie do przeoczenia nawet z daleka w tym obcisłym czerwonym bikini. Zadęła w gwizdek ostrym świstem, wskoczyła z wieży z idealną formą, tnąc wodę jak torpeda. Sekundy później silne ramiona owinęły mi klatkę, wyciągając na powierzchnię. „Spokojnie, chłopaku od pływania”, zaśmiała się zdyszana, jej głos to zmysłowa kpina nawet pośrodku walki. „Nie mogę pozwolić, żebyś stał się przynętą na mojej zmianie”. Płynęła z nami obojgiem na brzeg, jej nogi potężnie kopały obok moich, jej cycki ocierały się o moje plecy przy każdym pociągnięciu. Na piasku wciągnęła mnie wyżej, tłum rozstępował się, gdy sprawdzała szybko – puls, oddech. Jej niebieskie oczy złapały moje, błyszczące psotą. „Skurcz w nodze? Czy po prostu popisywałeś się dla mnie?”. Wyplułem morską wodę, wydusiłem słaby uśmiech. „Może trochę obu”. Uśmiechnęła się kpiąco, ten figlarny błysk sprawił, że serce waliło mi mocniej...