Dominacja Izabeli na rywalicznym stoku

Nie mogłem oderwać od niej wzroku, kiedy staliśmy na szczycie trudnej trasy slalomowej, ostre szkockie zimowe powietrze gryzło nas w twarze. Isabella Wilson, ta nieśmiała brytyjska piękność z długimi, lekko falowanymi ciemnobrązowymi włosami wystającymi spod eleganckiego białego kasku, orzechowymi oczami błyszczącymi mieszanką nerwowości i determinacji. Miała 26 lat i ten smukły wzrost 5'6", który poruszał się z nieoczekiwaną gracją na nartach, jej jasna skóra zarumieniona na różowo od zimna, owalna twarz oprawiona w te rozwiane pasma. Cały sezon przyciągała spojrzenia na tych surowych stokach Highlands, ale to jej niewinność wżarła mi się pod skórę – te średnie piersi subtelnie zarysowane pod obcisłą kurtką narciarską, wąska talia podkreślona przez atletyczną postawę. Ja, Lachlan MacGregor, lokalny kozak od nart, zazdrosny jak cholera, bo kradła mi show na treningach. „Myślisz, że dasz radę mnie pokonać na tej bestii, Isabella?” – rzuciłem prowokująco, mój szkocki akcent gęsty od wyzwania, serce waliło nie tylko od wysokości. Zakłady były wysokie: przegrany stawia kolację i ustępuje dominacji na noc w lodge'u na szczycie. Jej usta wygięły się w nieśmiałym uśmiechu, ale w tych oczach był ogień. „Zgoda, Lachlan”. Świeży puch błyszczał w bladym słońcu, sosny uginające się od śniegu po obu stronach stromych bramek. Fiona, nasza wspólna kumpelka i instruktorka w lodge'u, kręciła się obok, jej dzikie historie o młodzieńczych wybrykach wyszeptane wcześniej rano – „Nie hamujcie się, ale pamiętajcie o wstrzemięźliwości, kochani”. Kiedy ustawiliśmy się na starcie, mój puls szalał od rywalizacji i czegoś ciemniejszego, bardziej pierwotnego. Stok opadał jak obietnica dreszczu, i wiedziałem, że cokolwiek stanie się na dole, prawdziwy wyścig dopiero się zaczyna. Jej nieśmiały sposób bycia ukrywał krawędź sportsmenki, i zastanawiałem się, czy zmusi mnie do uległości w sposób, o jakim nie śniłem. Napięcie nawijało się jak sprężyna, zimny wiatr szepnął sekrety, kiedy czekaliśmy na sygnał. Branka opadła, i ruszyliśmy w dół stoku...