Częściowe Poddanie Layli przy Skrypcie

Zegar dawno przekroczył północ w naszym prywatnym studio, powietrze gęste od zapachu starego papieru i jej subtelnych perfum jaśminowych, zapach, który zdawał się wplatać w samą tkaninę pomieszczenia, odurzający i nieunikniony. Przyćmione światło z pojedynczej antycznej lampy rzucało złote cienie po zagraconej przestrzeni, podkreślając stosy zapomnianych skryptów i drobinki kurzu tańczące w powietrzu. Layla Abboud siedziała naprzeciwko mnie na wytartym skórzanym kanapie, jej skrzypienie pod jej ciężarem subtelnym tłem dla rozwijającej się intymności nocy, jej długie ciemnobrązowe włosy opadające warstwami ramujące jej elegancką twarz, jasnobrązowe oczy łapiące słaby blask lampy z głębią, która wciągała mnie jak wołanie syreny. Miała 24 lata, syryjska gracja w każdym poząowanym ruchu, jej smukła 5'6" sylwetka owinięta w prostą białą bluzkę i czarną spódnicę ołówkową, która opinała jej oliwkową skórę, materiał szepczący przy każdym subtelnym poruszeniu. Pamiętałem pierwszy raz, kiedy ją zobaczyłem, na otwartym castingu, jej obecność władcza, a zarazem miękka, mieszanka ognia i jedwabiu, która nawiedzała moje myśli od tamtej pory. Byliśmy głęboko w próbie skryptu do jej wielkiej przesłuchania, ale dzisiejsza noc wydawała się inna, naładowana prądem, który sprawiał, że powietrze brzęczało, moja skóra mrowiła od niewypowiedzianych możliwości. Jej palce bawiły się długopisem, który jej dałem, obracając go między wargami roztargnionym gestem, podczas gdy czytała swoje kwestie, błyszcząca wilgoć jej ust przyciągająca mój wzrok nieodparcie, budząc wspomnienia zakazanych fantazji, które odpychałem podczas naszych profesjonalnych sesji. Nie mogłem oderwać wzroku, serce waliło mi rytm, który zagłuszał odległy szum miasta za ścianami studia. Ten półuśmiech, sposób, w jaki jej spojrzenie zatrzymywało się na moim o ułamek za długo – to budziło coś pierwotnego, surowy głód głęboko w moim jądrze, który pogrzebałem pod warstwami mentorstwa i wstrzemięźliwości. 'Eliasie' – zamruczała, głos miękki jak jedwab, chrapliwy z krawędzią, która wysyłała dreszcze w dół mojego kręgosłupa – 'ta scena... to o poddaniu się, prawda?' Mój puls przyspieszył, gromki...