Cienista Nabożność Anh

Jej ciemne oczy płonęły oskarżeniem w przyćmionym świetle studia, sekret ukrytej kamery wyjawiony między nami. Smukła sylwetka Anh drżała, nie tylko z gniewu, ale z surowej wrażliwości dziewczyny, która zaufała mi swoją niewinnością. Wyznałem wszystko — moją jedyną oddań, sposób, w jaki jej nieśmiałe uśmiechy nawiedzały każdy mój obiektyw. Gdy napięcie pękło w pożądanie, jej wargi się rozchyliły, i wiedziałem, że tylko czczenie może nas odbudować. Powietrze w moim studiu w Hanoi było ciężkie od zapachu jaśminowej kadzidła i niewywoływanego filmu, prywatna świątynia, gdzie wielokrotnie uchwyciłem nieśmiałe piękno Anh. Ale tej nocy, gdy stała przede mną, jej długie proste czarne włosy opadały jak jedwabny welon na jasne ramiona, te ciemnobrązowe oczy nie były miękkie od niewinności. Były burzowe, wpięte w małą kamerę, którą ukryłem za rekwizytowym światłem. — Duc, jak mogłeś? — Jej głos, zwykle słodki szept, pękł od zdrady. Smukła jak była przy pięciu stopach i sześciu calach, wydawała się wypełniać pokój, jej średnie krągłości opinane prostą białą bluzką i czarną spódniczką, w których kiedyś ją sfotografowałem. Zbliżyłem się, serce waliło mi jak młot, intymność spowiedni tego miejsca wciskała się w nas. — Anh, to nie było, żeby cię zdradzić — powiedziałem, ręce bolały mnie od pragnienia dotyku. — Każdy kadr z tobą... to czczenie. Jesteś jedyna. Nikt inny. Nie mogłem puścić tych chwil. — Jej oddech się zaciął, policzki zapłonęły tym delikatnym różem, który uwielbiałem. Domagała się prawdy, a ja ją wylałem — moją obsesję zrodzoną z jej słodyczy, sposób, w jaki jej nieśmiałość mnie rozpuszczała. Napięcie pyrkło, gdy nasze spojrzenia się złączyły, jej ciało przysunęło się bliżej mimo bólu. Muśnięcie jej palców po moim ramieniu posłało iskry przeze mnie, prawie obietnica tego, co wybaczenie mogło odblokować. Roztropność Anh zachwiała się, gdy moje słowa wsiąkły, jej ciemne oczy szukały w moich szczerości. Przyćmione światło studia kąpało jej jasną...