Cieniowy wzrok rywalki Yui

Stałem w przyćmionym blasku ukrytego boudoir na poddaszu, powietrze gęste od zapachu starego drewna i słabego kadzidła jaśminowego. To nie była zwykła sesja; Aiko Mori rzuciła wyzwanie Yui Kato, mojej spokojnej muzie, prowokując ją do rywalizacyjnej sesji, która miała zatrzeć granice między rywalizacją a surowym pożądaniem. Poddasze wisiało nad zapomnianym magazynem w podziemiu Tokio, ściany okryte głębokim karmazynowym aksamitem, podłoga posypana puszystymi perskimi dywanami, które tłumiły każdy krok. Ogromne świetliki filtrowały blask księżyca przez brudne szyby, rzucając wydłużone cienie, które tańczyły jak kochankowie w oczekiwaniu. Yui przyjechała pierwsza, jej długie proste czarne włosy opadały jak wodospad północy na jej jasną skórę. W wieku 25 lat jej drobna sylwetka o wzroście 5'6" poruszała się z spokojną gracją, ciemnobrązowe oczy skrywały cichą burzę pod owalną twarzą. Miała na sobie przezroczysty czarny kimono, zawiązany luźno, by sugerować średnie krągłości pod spodem, jej ciało to idealny drobny zarys na tle ponurego poddasza. Aiko wtoczyła się chwilę później, jej energia elektryczna – niższa, dziksza, z potarganymi ciemnymi włosami i uśmieszkiem prowokacji. „Gotowa, żeby cię przyćmić, Yui-chan?” – zadrwiła, wślizgując się w pasujące kimono, ale nosząc je rozchełstane, prowokując. Ja, Hiroshi Tanaka, fotograf, poczułem, jak puls mi przyspiesza. Fotografowałem Yui wcześniej, uchwytując jej spokój w sposób, który kazał kolekcjonerom bić rekordy cen. Ale wyzwanie Aiko przyciągnęło mnie tu, z aparatem w ręku, sercem walącym. Kiedy ustawiły się przed aksamitną chaise longue, szlafroki szeleszczące o skórę, powietrze iskrzyło. Spokój Yui trwał, ale dostrzegłem błysk w jej oczach – pęknięcie w porcelanowym opanowaniu. Ta sesja ją przetestuje, popchnie, a Bóg mi dopomóż, chciałem być świadkiem każdego pęknięcia. Cienie poddasza zgęstniały, obiecując niedopowiedziane sekrety, gdy migawki cykały, a oddechy stawały się płytsze. Poddasze brzęczało napięciem, gdy dyrygowałem pierwszymi pozami. „Yui, na środek sceny – wygnij plecy, niech światło muska twój zarys” – powiedziałem, głos stały mimo gorąca budzącego się...