Cieniowy Rezonans Mii

Bas z imprezy w magazynie wciąż pulsował w moich żyłach, kiedy patrzyłem, jak Mia Wilson lawiruje w tłumie afterparty. Światła z nabrzeża migotały przez brudne okna, rzucając chaotyczne cienie na betonowe podłogi śliskie od rozlanych drinków. Ta 26-letnia australijska petarda dopiero co przeżyła haj po debiucie, jej czarne kręcone długie włosy rozczochrane po występie, oprawiające owalną twarz i te przenikliwe niebieskie oczy, które złapały moje po drugiej stronie sali. Jej oliwkowa skóra lśniła w resztkach stroboskopu, jej smukła 5'6" sylwetka poruszała się z pewnym kołysaniem kogoś, kto smakuje sukcesu. Średnie cycki wciskały się w obcisły czarny crop top, wąska talia rozszerzała się w biodra opinane podartymi dżinsami, które krzyczały buntem. Ja, Victor Kane, jej mentor w tej bezlitosnej scenie muzycznej, oparłem się o zardzewiałą belkę, popijając whiskey, które paliło jak ambicja odbijająca się w niej. Miesiące temu przyszła do mnie, surowy talent błagający o szlif, a dziś jej set poraził prądem magazyn. Ale sukces to narkotyk, a ja wiedziałem, że zjazd nadchodzi. Nasze oczy się spotkały, a ona podeszła z tym napędowym błyskiem w kroku, który przyspieszył mój puls. „Victor” – powiedziała ochrypłym głosem po śpiewaniu – „to było szalone. Co dalej?” Jej usta wygięły się w uśmiech obiecujący więcej niż wdzięczność. Powietrze wisiało ciężkie od dymu i potu, szum rzeki na zewnątrz jak odległa kołysanka do chaosu w środku. Ciała wiły się w kątach, ale skupienie Mii było laserowe na mnie. Widziałem, jak buduje się zależność, jak opiera się o mój świat po walidację. Nie miała pojęcia, że dzisiejsza „sesja strategiczna” popchnie jej granice, pogłębi tę zależność. Lena Voss, jej rywalka, czaiła się gdzieś w cieniach, ale na razie byliśmy tylko my. Wskazałem na słabo oświetlony pokój z tyłu, drzwi uchylone jak zaproszenie do grzechu. „Porozmawiajmy o przyszłości, Mia. Na osobności.” Jej skinienie było chętne, ambitne oczy błyszczały niewypowiedzianym...