Cieniowany Pościg Ha Vo Uziemiony

Horyzont Nowego Jorku błyszczał jak tysiąc mściwych oczu przez okna od podłogi do sufitu w moim penthousie, rzucając postrzępione cienie na lśniące marmurowe podłogi i minimalistyczne meble. Stałem tam, szklanka szkota w dłoni, lód brzęczał cicho, gdy nim kręciłem, puls steady, ale umysł galopował. Ha Vo nadchodziła. Uziemiona przez federalne śledztwo w podejrzane interesy jej linii lotniczej — interesy, w których siedziała po uszy — pociągnąłem wszystkie sznurki, by obciąć jej skrzydła tu, w mieście. Myślała, że konfrontuje się z jakimś anonimowym sabotażystą, ale dziś wieczorem pozna prawdę. Byłem Marcus Hale, brat faceta, którego wyrzuciła jak wczorajsze śmieci, tego, którego serce i karierę rozbiła dwa lata temu. Zemsta pyrkała, a uwodzenie było moją bronią. Jej uniform stewardesy przylegał do smukłej sylwetki w mojej wyobraźni, ta porcelanowa skóra lśniła pod światłami miasta, jej długie proste czarne włosy kołysały się z każdym wdzięcznym krokiem w tych szpilkach. Opanowana, zawsze taka opanowana, nawet w kącie. Obserwowałem ją z daleka, jak jej ciemnobrązowe oczy błyskały buntem, owalna twarz nastawiona na determinację. W wieku 23 lat była wizją śmiertelnej elegancji — 5'6" smukłej perfekcji, średnie cycki wciskające się w materiał, który prosił się o rozerwanie. Ale to nie była tylko chuć; to była odpłata. Kostka, którą wsunąłem jej przez brata — subtelny tracker zamaskowany jako prezent — doprowadziła mnie tu, śledząc każdy jej ruch. Dziś wieczorem, w tej złoconej klatce wysoko nad Manhattanem, zmuszę ją, by skonfrontowała nie tylko mnie, ale burzę, którą rozpętała. Windy dingnęło, a mój uchwyt na szklance się zacisnął. Była tu. Powietrze zgęstniało od napięcia, zapach jej perfum już unosił się w pokoju, zanim wyszła. To był początek jej rozpadu, a ja nie mogłem się doczekać, aż jej opanowana fasada pęknie. Drzwi windy rozsunęły się, i tam była — Ha Vo, wparowując do mojego królestwa, jakby było jej, spódnica stewardesy opinająca...