Cień Ryzykownej Ekspozycji Diany

Wiatr smagał po starożytnej platformie widokowej, niosąc słaby echos głosów odległych wędrowców poniżej. Powietrze gryzło ostro w skórę, ciężkie od ostrego zapachu żywicy sosnowej i ziemistej wilgoci unoszącej się z doliny pełnej mgły daleko pod nami, gdzie zielona otchłań zdawała się połykać dźwięki. Puls mi przyspieszył, nie tylko od przepaści u naszych stóp, ale od burzy czającej się w jej spojrzeniu, sztormu, którego się bałem i pragnąłem. Diana stała tam, jej długie warkocze bogini tańczące jak czarne węże na wietrze, ściskając ten jedwabny szalik do piersi, jakby mógł ją osłonić przed światem. W tamtej chwili chłonąłem jej widok — jej jasna skóra lśniąca na tle pooranej szarej skały, ta smukła sylwetka 5'6" napięta eleganckim napięciem, które ściskało mi klatkę z pożądaniem i żalem. Wspomnienia migały nieproszone: wczorajsza zacieniona alkowa, jej ciało wyginające się w ekstazie pod moim dotykiem, aparat łapiący jej najbardziej bezbronne piękno w błyskach surowej intymności. Jej szaro-niebieskie oczy wpiły się w moje, burzowe z oskarżeniem i czymś głębszym, czymś, co sprawiało, że puls mi dudnił. Te oczy, jak burzowe niebo Karpat, kryły warstwy bólu i głodu, które ciągnęły mnie bezlitośnie. Przyjechaliśmy tu za dreszczem ruin, tej kruchej krawędzi, gdzie dolina spadała w zieloną mgłę, ale teraz czuliśmy, że balansujemy na brzegu czegoś o wiele bardziej niebezpiecznego. Same ruiny szeptały o zapomnianych imperiach, ich kruszejące mury kołysały nas w fałszywym poczuciu odosobnienia, podczas gdy wiatr szarpał moją kurtkę, przypominając, jak bardzo byliśmy na widoku. Bała się wycieku — tych intymnych zdjęć, które cyknąłem wczoraj w żarze namiętności, tych, co uchwyciły ją w sposób, jakiego nikt inny nie widział. Ta myśl gryzła mnie; nie podzieliłem się nimi, ale sama możliwość popsuła kruchą ufność, którą zbudowaliśmy. „Mihai” — szepnęła, jej rumuński akcent owijał się wokół mojego imienia jak dym — „jeśli te wyjdą...”. Jej głos drżał, miękki, ale ostry desperacją,...