Burzliwa Strategia Trójkąta Delfiny

Burza szalała na zewnątrz nadmorskiej willi, fale waliły w skalisty brzeg jak serce Delfiny García. Deszcz smagał okna od podłogi do sufitu, zamieniając świat w rozmazaną akwarelę szarości i czerni. W środku powietrze gęste od soli i napięcia, przyćmione światło lampionów rzucało migoczące cienie po luksusowym salonie. Delfina stała w progu, jej długie, potargane czarne jak smoła fale włosów wilgotne od biegu przez ulewę, przylepione do skóry w odcieniu mocha. W wieku 22 lat argentyńska piękność uosabiała intensywność i namiętność, jej smukła sylwetka 168 cm atletyczna od niekończących się treningów, średnie cycki falowały z każdym napiętym oddechem. Jej czekoladowe brązowe oczy przeskanowały pokój, owalna twarz zastygła w determinacji mimo lekkiego ukłucia w kostce od niedawnego urazu. Trener Rafael rozparty na skórzanej sofie, jego muskularna budowa i surowa linia szczęki emanowały autorytetem, ciemne oczy wbite w nią z mieszanką żądania i pożądania. Obok niego siedziała Sofia Reyes, jego gwiazda-rywalka, jej smukła forma lustrzyła atletyzm Delfiny, ale ostrzejsza, jej własne ciemne włosy w nieładzie, usta wygięte w wyzywającym uśmieszku. Wezwali ją tu na „sesję strategiczną” przed półfinałami, ale elektryczność w powietrzu nie pochodziła tylko od gromu. „Lojalność, Delfino”, napisał wcześniej Rafael. „Udowodnij, albo wylatujesz”. Słowa wisiały ciężko teraz, gdy podeszła bliżej, jej biały top przylepiony przezroczysto do krągłości, szorty opinające wąską talię i napięte nogi. Burza odzwierciedlała zamęt w niej – bunt walczył z pociągiem ich wspólnych sekretów, ryzyko zdrady ze strony Victora, jej chłopaka, wisiało jak następny piorun. Czuła się obnażona, bezbronna, a jednak iskra namiętności zapaliła się pod ich spojrzeniami, obiecując noc, która ją zwiąże lub złamie. Drewniane belki willi skrzypiały pod naporem wiatru, zapach oceanu i kadzidła sandałowego przenikał napięcie. Umysł Delfiny pędził: strategia czy uwodzenie? Jej ciało jednak już się pochylało, gotowe grać w tę grę. Delfina przeszła przez pokój, jej bose stopy cicho stukały o chłodną podłogę...