Burza Wyznania Dao w Piwnicy

Patrzyłem, jak Dao schodzi po skrzypiących drewnianych schodach w najgłębszą część podziemnej piwnicy winnicy, jej długie faliste brązowe włosy łapią słaby blask z latarni, którą powiesiłem specjalnie dla niej. Powietrze tu na dole było gęste, chłodne i ciężkie od ziemistego zapachu starzejących się dębowych beczek ułożonych wysoko przy kamiennych ścianach lśniących wilgocią. Pajęczyny zwisały jak welony nad zapomnianymi kątami, a rzędy zakurzonych butelek drzemały w drewnianych stojakach, ich etykiety wyblakłe szepty dawnych roczników. To była moja sekretna oaza, miejsce, gdzie świat na górze – tętniące wycieczki po winnicy, ciekawskie oczy personelu – tracił znaczenie. Zwabiłem ją tu obietnicą rzadkiej degustacji, czegoś intymnego, coś tylko dla nas. Ale dziś wieczorem chciałem więcej. Dao Mongkol, z jej ciepłą opaloną skórą lśniącą miękko w słabym świetle, owalną twarzą oprawioną w te ciemne brązowe oczy, które zawsze zdawały się kryć marzycielską burzę, poruszała się, jakby należała do tego zacienionego królestwa. Przy wzroście 5'6", jej smukłe ciało kołysało się z naturalną gracją, średnie cycki unosiły się delikatnie z każdym oddechem pod prostą białą bluzką, która przylegała na tyle, by sugerować krągłości pod spodem. Miała 25 lat, uosobienie tajskiego piękna, romantyczka do szpiku kości, i widziałem ciekawość zmieszaną z błyskiem nerwowości w jej spojrzeniu, gdy dotarła do ostatniego stopnia. „Victor, to miejsce jest jak ukryty świat”, mruknęła, jej głos odbijał się cicho od kamieni. Podszedłem bliżej, moja dłoń otarła się o jej, gdy podałem jej kieliszek głęboko czerwonego wina, już nalany. Płyn wirował jak krew w krysztale, obiecując sekrety. Moje serce waliło z zaborczego głodu; chciałem ją zdobyć tu, w tej zaborczej norze, odkorkować jej najgłębsze pragnienia. Ale w powietrzu wisiała prowokacja, burza się gotowała, i wyczuwałem, że Lila Chen może nieoczekiwanie przerwać naszą prywatną rytuał. Ta myśl przeszyła mnie dreszczem. Dao pociągnęła łyk, jej wargi zabarwiły się szkarłatem, i nasze oczy się spotkały – napięcie...