Brama Gai do Zakazanych Cieni

Gala na dachu pulsowała w rytmie serca mediolańskiej elity, morze sukni od projektantów i smokingów kołyszące się pod girlandami złotych świateł zwisających jak zakazane owoce z nocnego nieba. Powietrze było gęste od zapachu rzadkich orchidei i starego szampana, odległy szum miasta poniżej to tylko szept wobec symfonii śmiechu i brzęku kieliszków. Ja, Victor Lang, opierałem się o marmurową balustradę, rozglądając się po moim królestwie. W wieku 35 lat zbudowałem imperium w cieniach wyższych sfer, handlując sekretami, które mogły obalić fortuny lub rozpalić namiętności. Dzisiejsze wydarzenie to więcej niż zabawa; to brama do głębszych rozpaszań, gdzie naprawdę potężni odsłaniają swoje wady. Wtedy ją zobaczyłem – Gaia Conti, tak przynajmniej przedstawiła się później, wizja przecinająca tłum jak szpilka przez jedwab. Dwadzieścia dwa lata, uosobienie włoskiego ognia, z oliwkową skórą lśniącą w blasku księżyca, owalna twarz oprawiona w precyzyjny francuski warkocz z długich ciemnobrązowych włosów kaskadujących po plecach w eleganckim ujarzmieniu. Zielone oczy błyszczały pewnym figlarnym blaskiem, jej atletycznie szczupłe ciało – 5'6" z tonizowanej perfekcji – opinała karmazynowa suknia wieczorowa, która zanurzała się prowokująco nisko, sugerując średnie piersi unoszące się z każdym oddechem. Poruszała się z namiętną gracją, przyjazne uśmiechy rozbrajające nawet najbardziej ostrożnych gości. Czy była nowa w tym kręgu? Jej postawa sugerowała coś innego, ale w jej spojrzeniu czaił się głód, który odbijał mój własny. Nasze spojrzenia złączyły się przez taras i coś pierwotnego się poruszyło. Nie była zwykłą towarzyską towarzystwa; w jej biodrach był celowy kołysanie, przyjazne, ale drapieżne ciepło w podejściu. Gdy się zbliżyła, wyciągając wypielęgnowaną dłoń, jej głos owinął mnie jak aksamit – „Victor Lang, człowiek, który zna sekrety wszystkich. Jestem Gaia. Zachwycona”. Jej dotyk się przedłużył, elektryczny, obiecujący noce, w których granice się rozpuszczą. Nie wiedziałem jeszcze, że to ona, burza, która rozplecie mój starannie strzeżony świat, jej infiltracja ukryta w uwodzeniu. Światła miasta migały jak...