Biuro Tajemnic Liyany

Żarówka fluorescencyjna brzęczała jedynym dźwiękiem w pustym komisariacie, kiedy Liyana weszła do mojego biura, jej mundur schludny, ale oczy błyszczały tym tajemniczym ogniem z naszej deszczowej nocy. Patrzyłem na nią, na to, jak jej drobna sylwetka poruszała się z nieśmiałym wahaniem, i wiedziałem, że papierkowa robota to tylko pretekst. Dziś wieczorem, w tym biurze tajemnic, rozplączę jej rozproszenia – jedno polecenie po drugim. Zegar na ścianie przekroczył północ, oznaczając kolejną nadgodzinę w tej betonowej fortecy na obrzeżach Kuala Lumpur. Napisałem Lianie SMS-a, żeby przyszła, powołując się na niedokończoną papierologię z chaosu dnia, ale prawda była taka, że to jej nie mogłem wyrzucić z głowy. Tamta noc w deszczu zostawiła ślad – jej przemoczona bluzka przylepiona jak druga skóra, sposób, w jaki drżała pod moim dotykiem, zanim odsunęła się z szeptem żalu. Była rozkojarzona, jej raporty niedbałe, uwaga odpływała podczas odpraw. Jako inspektor Khalid Rahman miałem obowiązek ją naprostować. Zapukała cicho, zanim weszła, jej drobna sylwetka odcięta w drzwiach. Niebieski mundur opinał jej smukłe krągłości akurat tyle, by przypomnieć mi, co pod spodem, ale nosiła go z tą nieśmiałą przyzwoitością, guziki zapięte po kołnierz, spodnie wyprasowane na ostro. „Sir?” Jej głos był miękki, brązowe oczy opuściły wzrok, kiedy podchodziła do biurka, ta stylowa brązowa fryzura opadająca średniej długości falami na ramiona. „Siadaj, posterunkowa Noordin.” Wskazałem krzesło naprzeciwko, patrząc, jak się podporządkowuje z tą posłuszną gracją. Biuro pachniało starym espresso i tuszem z drukarki, jedyne światło z lampy na biurku rzucało długie cienie. Przesunąłem ku niej stos akt. „Twoje raporty z zeszłego tygodnia. Niedbałe. Rozkojarzone.” Zarumieniła się, ciepła opalenizna na skórze pociemniała do róży, i wymamrotała przeprosiny. Oparłem się, studiując ją. „Teh tarik?” Zaproponowałem, wyciągając dwa parujące kubki z termosu, który przyniosłem. Skinęła głową, biorąc z małymi dłońmi, które wciąż pamiętały chwyt mojego koszula w burzy. Kiedy popijaliśmy słodką, piankowatą herbatę, powietrze...