Biuro Pilnych Pragnień Mili

Drzwi do mojego biura kliknęły, zamykając się, i tam była ona – Mila Anderson, miodowe blond loki oprawiające jej słodką twarz, niebieskie oczy wbijające się w moje z mieszanką niewinności i ognia. Wezwałem ją, żeby pogadać o jej „występach”, ale sposób, w jaki oparła się o moje biurko, jej szczupła figura wygięta akurat tak, mówił mi, że to spotkanie właśnie miało zmienić reguły gry. Puls mi przyspieszył; nie przyszła błagać o robotę. Przyszła ją wziąć. Splecione palce za biurkiem, starałem się utrzymać fasadę surowego menedżera. Mila stała tam w ciasnym biurze, zapach świeżego espresso z kawiarni za ścianą mieszał się z jej lekkimi perfumami – czymś kwiatowym i odurzającym. Jej miodowe blond loki opadały na ramiona, łapiąc późne popołudniowe światło przesączające się przez żaluzje. Te niebieskie oczy, tak szerokie i szczere, miały iskrę, która ścisnęła mi gardło. Spóźniała się za często na zmiany, rozkojarzona, jej słodkie uśmiechy nie do końca zakrywały tę wędrowną ochotę w jej krokach. Ale zwolnić ją? To wydawało się złe, zwłaszcza kiedy patrzyła na mnie w ten sposób. „Victor, wiem, że nie byłam w formie”, powiedziała, jej głos miękki, prawie szept, kiedy podeszła bliżej. Usiadła na krawędzi biurka, krzyżując szczupłe nogi, czarna spódnica ołówkowa podciągnęła się akurat tyle, by przyciągnąć mój wzrok. Poruszyłem się na krześle, chrząkając. „To nie tylko spóźnienia, Milo. Klienci zauważają. Ethan był tu w zeszłym tygodniu, pytał o ciebie”. Jej policzki poczerwieniały, ale nie odwróciła wzroku. Zamiast tego pochyliła się, jej jasna skóra lśniąca, i położyła dłoń na moim kolanie. Dotyk był elektryzujący, niewinny, a zarazem celowy. „Pozwól, że ci to wynagrodę. Tu i teraz”. Serce mi waliło. To nie było po protokole. To było niebezpieczne. Ale sposób, w jaki rozchyliła usta, uroczy i śmiały, sprawił, że nie mogłem odmówić. Jej palce powędrowały w górę po moim udzie, niespiesznie, jakby delektując się...