Desperackie Pierwsze Pasowanie Avy

Powietrze w podziemnym pokerowym piekle wisiało gęste od dymu papierosowego i ostrego zapachu desperacji, wijąc się jak widmowe palce wokół zielonych stołów z filcu. Słabe światło z sufitu rzucało długie cienie na twarze graczy — zahartowanych facetów z oczami jak rekiny, popijających whiskey i kiepskie blefy. Ja, Marcus Kane, siedziałem przy stole z wysokimi stawkami, mój stos żetonów wznosił się jak pomnik mojej niepodważalnej władzy w tej tajnej dziurze pod tętniącymi ulicami miasta. Wykuliśmy tę norę z opuszczonego magazynu lata temu, sanktuarium dla hazardzistów, którzy stawiali więcej niż kasę. Dziś wieczorem pula pyrkowała, napięcie iskrzyło, gdy karty się odwracały i fortuny wraz z nimi. Wtedy weszła ona. Ava Williams. Poznałem ją od razu — szczupła sylwetka, 5'6" porcelanowej elegancji owiniętej w prostą czarną sukienkę, która opinała jej owalną twarz i średnie cycki akurat tak, by przyciągać wzrok. Jej popielate blond włosy były związane w nieładny kok, długie pasma wymykały się, oprawiając szare oczy, które płonęły mieszanką ciekawości i wściekłości. Miała 19 lat, stuprocentowa Amerykanka, inteligentny błysk w tych oczach zdradzał szczupłą, atletyczną postawę kogoś, kto nigdy łatwo nie pasował. Ale była tu z powodu ojca — starego Williamsa, który zwiał po nazbieraniu długów wobec mnie, których nie mógł spłacić. Przyszła skonfrontować jego cień, albo może wyrównać rachunki. Szepty rozeszły się po norze, gdy podeszła do mojego stołu, jej obcasy cicho stukały o betonową podłogę. „Marcus Kane” — powiedziała, głos pewny, ale z tą ciekawą nutą, wsuwając się na puste miejsce naprzeciwko mnie. Inni gracze — szorstcy typy z doków — gapili się na nią jak na świeże mięso. Oparłem się, drwiąc uśmiechem, moje ciemne oczy złapały jej. Nie miała pojęcia, w co się pakuje, ta inteligentna laska ze szczupłym ciałem obiecującym kapitulację. Talerz tasował, gra się rozgorzała. Żetony brzęczały, zakłady rosły, a ja patrzyłem, jak gra — odważne przebicia, sprytne...