Aukcja ukrytych pragnień Izabelli

Jej ciemne oczy złapały moje spojrzenie po drugiej stronie zacienionej sali aukcyjnej, iskra zapaliła się w przyćmionym blasku kryształowych żyrandoli. Isabella Garcia, napięta jak pantera w jedwabiu, licytowała na sekrety, które tylko ja znałem. Ale kiedy nasze światy zderzyły się w prywatnej komnacie, prawdziwa aukcja się zaczęła – nie o artefakty, ale o surowe pragnienia, które oboje ukrywaliśmy. Jedno dotknięcie i aksamitne sznury powściągliwości puściły. Powietrze w podziemnym domu aukcyjnym pulsowało szeptami i cichym brzękiem kieliszków z szampanem, labirynt elity Barcelony ukryty pod Dzielnicą Gotycką. Oparłem się o marmurową kolumnę, lustrując salę, gdy Lot 17 – złocony notes z wyrytymi kryptycznymi symbolami – trafił pod młotek. Wtedy ją zobaczyłem. Isabella Garcia, jak głosiła jej tabliczka licytująca, jej oliwkowa skóra lśniła pod bursztynowymi światłami, długie ciemnobrązowe fale oprawiały twarz obiecującą niewinność i intrygę. Podniosła tabliczkę z słodkim uśmiechem, który nie doszedł do jej ciemnobrązowych oczu, tych głębin z ogniem reporterki, który rozpoznałbym wszędzie. Wskazówka Rafiela była niejasna, ale jej obecność krzyczała pościgiem. Nasze spojrzenia złączyły się, gdy licytacja rosła, jej smukła sylwetka napięta w obcisłej czarnej sukience, która przylegała do jej krągłości 5'5" jak druga skóra. Kiedy młotek spadł na jej korzyść, odbiłem się od kolumny i podszedłem. "Imponujące", powiedziałem cicho pośród szmerów. "Niewielu goni cienie w ten sposób." Jej usta wygięły się, przyjazne ciepło maskowało kalkulację pod spodem. "Pan Vargas? Mateo? Pochodzenie notesu mnie intryguje. Pogadamy przy prywatnym oglądaniu?" Zaśmiałem się, dźwięk bogaty w rozbawienie. Jej urok był rozbrajający, słodki jak miód do tapas, ale widziałem grę. "Chodź za mną, Isabello. Niektóre skarby zasługują na samotność." Przeskoczyliśmy przez karmazynowe aksamitne zasłony do mojego prywatnego pokoju oglądowego, sanktuarium z mahoniowych paneli, pluszowych kanap i lekkiego zapachu starej skóry. Przesunęła delikatnymi palcami po okładce notesu, jej oddech przyspieszył, gdy wskazówki się zgrały – inicjały Diego Navarro ukryte w filigranie. Pieszczoty buzowały, gdy...