Aksamitne Poddanie Elif w Winnicy

Słońce zniżało się nad wzgórzami Tracji, rzucając złote światło przez splątane liany. Tam stała ona, Elif, wizja w białym lnie, trzymając zakurzoną butelkę, która szepcze sekrety. Jej zielone oczy spotkały moje, obiecując żniwa pożądania, których żadne z nas nie mogło się oprzeć. Ziemia przylepiła się do jej skóry jak ślad kochanka, i wiedziałem, że ta wycieczka wykopie więcej niż winogrona. Pył z drogi żniwnej wciąż wisiał w powietrzu, kiedy samochód Elif podjechał na skraj mojej winnicy. Otarłem ręce o dżinsy, zapach fermentujących winogron przylgnął do mojej skóry jak druga warstwa. Wysiadła, cała elegancja w prostym białym sundressie, który łopotał na jej smukłej sylwetce, jej długie ciemne fale łapały późne popołudniowe światło. Te zielone oczy, ostre i ciekawskie, przeskanowały rzędy lian, jakby kryły odpowiedzi na jakąś prywatną zagadkę. „Kerem Özkan?” Jej głos był gładki, z akcentem sugerującym korzenie ze Stambułu, niósł się ponad brzęczeniem pszczół. Wyciągnęła rękę, a kiedy ją ująłem, jej uścisk był mocny, oliwkowa skóra ciepła po jeździe. „Elif Demir. Szukam lokalizacji dla projektu importu wina. Znajomy wspomniał o twoim Syrah – coś o tym, że jest nie do pobicia w Tracji.” Kiwnąłem głową, nie mogąc pozbyć się uczucia, że jest czymś więcej niż skautem. Pod pachą miała starą butelkę, etykieta wyblakła, korek dziwnie grawerowany. „To wysoka pochwała. Chodź, pokażę ci liany. Żniwa w pełnym toku.” Szliśmy ramię w ramię ścieżką z ziemi, jej sukienka ocierała się o moje ramię co chwilę. Odkręciła butelkę lekko, uwalniając bogaty, nieznany aromat – aksamitne nuty jeżyny i dymu. „To wypłynęło w skrzyni na dokach,” powiedziała, oczy jej się rozbłysły. „Tajemnicze, co? Myślę, że stąd.” Kiedy weszliśmy głębiej w rzędy, nasze ramiona stykały się częściej niż przypadek pozwalał. Ziemia poplamiła brzeg jej sukienki, i zaśmiała się cicho, kiedy to wskazałem. „Dowód na dobrą wycieczkę,” powiedziałem, puls mi przyspieszył na widok jej wygiętych ust....