Śmiała zagrywka Mii na rozmowie kwalifikacyjnej

Siedziałem za moim ogromnym dębowym biurkiem w narożnym biurze Hale & Associates, najbardziej elitarnej kancelarii prawnej w mieście, z widokiem na błyszczącą panoramę Sydney. Popołudniowe słońce wpadało przez okna od podłogi do sufitu, rzucając złoty odcień na wypolerowane mahoniowe panele i oprawione w skórę tomy prawnicze na półkach. To była moja domena, dowód lat bezwzględnej ambicji i nieustępliwej precyzji. Dziś miała przyjść kolejna kandydatka na stanowisko młodszego associate’a — stanowisko, które wymagało nie tylko mózgu, ale ognia. Mia Wilson, 26-letnia australijska petarda z CV, które krzyczało potencjałem. Jej zdjęcie przykuło moją uwagę na krótkiej liście: te przenikliwe niebieskie oczy na oliwkowiej skórze, długie kręcone czarne włosy oprawiające owalną twarz, która obiecywała niewinność i psoty. Smukła przy 168 cm, z średnimi cyckami sugerowanymi pod crispową bluzką na LinkedIn, była typem baby, która mogłaby zdominować salę sądową albo rozłożyć faceta jednym spojrzeniem. Drzwi otworzyły się dokładnie na czas, i oto była, wchodząc z pewnością siebie kogoś, kto wiedział, że tu pasuje. Miała dopasowaną czarną spódnicę ołówkową, która opinała jej smukłe biodra, białą jedwabną bluzkę wciśniętą schludnie, cienkie pończochy szepczące w górę jej długich nóg i czarne szpilki stukające autorytatywnie po marmurowej podłodze. Delikatny naszyjnik z wisiorkiem spoczywał na jej obojczyku, łapiąc światło — subtelna tajemnica. „Mr. Hale”, powiedziała, jej głos gładki z nutą australijskiego akcentu, wyciągając wypielęgnowaną dłoń. Wstałem, górując nad nią przy 188 cm, i uścisnąłem ją, czując iskrę jej ciepłej skóry. Jej niebieskie oczy złapały moje, nie mrugając, ambitne. „Mów mi Victor”, odparłem, wskazując krzesło naprzeciwko. Kiedy usiadła, krzyżując nogi z celową gracją, poczułem pierwsze poruszenie czegoś poza zawodowym zainteresowaniem. Ta rozmowa nie miała być rutynowa. Jej obecność wypełniła pokój, naładowała powietrze niewypowiedzianymi możliwościami. Oparłem się, splatając palce, już wyobrażając, jak wyglądałaby nachylona nad tym biurkiem. Napięcie było namacalne od startu — jej napęd lustrzył mój, obiecując kolizję intelektu i...