Wiążący Rozkaz Szefa Shan

Oparłem się w moim skórzanym fotelu, panorama miasta rozciągała się bez końca za ścianami z podłogi do sufitu w moim biurowcu. Agencja była moim królestwem, lśniącą fortecą ze szkła i stali trzydzieści pięter nad tętniącymi ulicami Mediolanu, gdzie umowy pieczętowano uściskami dłoni i spojrzeniami obiecującymi więcej. Dziś jednak mój fokus był na Shan Song, 21-letniej chińskiej piękności, która od sześciu miesięcy kręciła głowami w zespole. Jej smukła figura, porcelanowa skóra lśniąca pod miękkim oświetleniem wpuszczonym w sufit i te długie, miękkie fale czarnych włosów kaskadujące jak jedwab północy w dół pleców — była wizją wesołego uroku owiniętą w profesjonalną postawę. Wezwałem ją na „ocenę wydajności”, ale prawdę mówiąc, to był pretekst. Jej raporty były bezbłędne; jej przyjazna, wesoła postawa rozświetlała spotkania z klientami, sprawiając, że nawet najsurowsi szefowie pękali w uśmiechach. Ale chciałem ją tu, w mojej domenie, gdzie powietrze brzęczało niewypowiedzianymi możliwościami. Zegar tykał ku 17:00, złota godzina rzucała długie cienie na wypolerany mahoniowy biurko zawalone kontraktami i kryształową karafką starzonego whisky. Mój puls przyspieszył na myśl o jej ciemnobrązowych oczach spotykających moje, ta owalna twarz z subtelnym, zapraszającym uśmiechem. Winda zadzwoniła cicho w prywatnym foyer i oto była, wchodząc do mojego biura, jakby było jej. Miała szytą na miarę białą bluzkę opinającą jej średnie cycki akurat tyle, by kusić, ołówkową spódnicę przylegającą do smukłych bioder i wokół szyi jaskrawoczerwony jedwabny szalik powiewający z jej ruchem. „Panie Lombardi” — powiedziała, jej głos lekki i melodyjny z tym lekkim akcentem, który sprawiał, że moje imię brzmiało egzotycznie. „Chciał pan mnie widzieć?” Wskazałem fotel naprzeciwko, moje oczy śledziły krzywiznę jej szyi, gdzie szalik opadał prowokująco. „Shan, proszę, siadaj. Mamy kilka rzeczy do omówienia.” Kiedy skrzyżowała nogi, szalik lekko zsunął się, muskając obojczyk, i poczułem pierwsze napięcie skręcające się w moich trzewiach. Ta ocena miała stać się bardzo osobista. Shan usiadła w...