Płomienie rywalki Julii rozpalone

Mroczne podziemie opuszczonego magazynu w Londynie pulsowało surową energią undergroundowej bitwy artystycznej. Migotliwe neony rzucały chaotyczne cienie na ściany poorane graffiti, gdzie tłumy wytatuowanych hipsterów i szeroko otwartych nowicjuszy kłębili się wokół podwyższonych platform. Powietrze ciężkie było od zapachu mokrej farby, terpentyny i napięcia, chaotyczna symfonia hip-hopowych bitów dudniących z ukrytych głośników. Julia Jansen, 24-letnia holenderska czarodziejka o figlarnym duchu, stała gotowa przy swoim sztaludze, jej jasnobrązowe, lekko falujące długie włosy opadały jak miękki welon na blade ramiona. Jej zielone oczy błyszczały figlarnym wyzwaniem, gdy oceniała rywalkę po drugiej stronie ringu. Elara Finch, zaciekła brytyjska artystka z kruczoczarne obciętymi włosami i przeszywającymi niebieskimi oczami, odbijała postawę Julii, jej smukła sylwetka napięta competitive ogniem. Były legendami tej tajnej sceny — eteryczne, senne pociągnięcia Julii zderzały się z odważnymi, postrzępionymi ekspresjami Elar. Damien Voss, stały chłopak Julii, obijał się o filar w cieniu, jego ciemne oczy śledziły każdy jej ruch z cichą dumą, nieświadomy elektrycznego prądu, który się rodził. Głos spikera dudnił: „Julia Jansen kontra Elara Finch! Namalujcie rywalkę — niech krwawi kolorem!” Julia zanurzyła pędzel w jaskrawym karminie, jej owalna twarz rozjaśniona figlarnie. Zaczęła od szerokich łuków na płótnie, uchwytując buntowniczą postawę Elar nie tylko w formie, ale w subtelnym zakrzywieniu bioder, w łuku szyi, który prosił się o śledzenie palcem. Elara odpowiedziała wściekłymi błękitami i czerniami, oddając smukłe 5'6" ciało Julii w prowokacyjnych kątach — nogi rozstawione w udawanej kapitulacji, usta rozchylone, jakby szepczące sekrety. Tłum ryczał, gdy warstwy narastały, każde pociągnięcie to drwina, pieszczota przez pigment. Julia poczuła zakazany dreszcz; wzrok Elar złoczył się z jej, nie z nienawiścią, ale głodem. Figlarna dziewczyna, która tańczyła przez życie z czarującą lekkością, teraz wyczuła płomienie rozpalające się pod skórą, ciągnące ją ku rywalki, którą zawsze lekceważyła. Damien klaskał z daleka, nieświadomy, że ta bitwa budzi coś pierwotnego, coś, co wyleje się...