Ostra konfrontacja Caroliny z głodem Marcusa

Słońce zniżało się nad Pacyfikiem, malując klifową rezydencję odcieniami płomiennej pomarańczy i głębokiego fioletu. To miejsce było bestią architektury – szklane ściany wystające jak wyzwanie dla oceanu poniżej, basen infinity lśniący na krawędzi otchłani, każdy cal krzyczący luksusem i nieokiełznaną mocą. Ja, Marcus Reed, najlepszy agent nieruchomości w tym krwawym rynku nadmorskim, walczyłem o tę ekskluzywną ofertę pazurami i kłami. Ale tam była ona, Carolina Jiménez, ta spokojna mała nowicjuszka z rywali, przechadzająca się po otwartym salonie jak gdyby była jej. Miała 19 lat, z długimi prostymi blond włosami łapiącymi złote światło, ciepłą opaloną skórą lśniącą na jej smukłej sylwetce 5'6", wyglądała jak spokojna bogini – ciemnobrązowe oczy spokojne jak nieruchome morze, owalna twarz oprawiona tą złotą kaskadą. Średnie piersi sugerowane pod obcisłą białą bluzką, wąska talia podkreślająca smukłe ciało. Krążyła wokół tej sprzedaży jak rekin, podbijając moje oferty, błyskając tym spokojnym uśmiechem ukrywającym ambicję. Dzisiejsza późna inspekcja miała być moja sama, ale pojawiła się nieproszona, z podkładką w ręku, obcasami stukającymi po marmurze. Powietrze gęste od słonej bryzy z miażdżących fal setki stóp niżej, wiatr szepczący przez otwarte drzwi balkonowe. Od razu to poczułem – tę iskrę antagonizmu, sposób, w jaki jej obecność wtargnęła w moją przestrzeń, budząc coś pierwotnego. Odwróciła się, zauważyła mnie, i jej wargi wygięły się w świadomy uśmiech. „Marcus”, powiedziała miękko, głos jak aksamit na stali. „Miło cię tu spotkać”. Puls mi przyspieszył. Ta rezydencja na krawędzi przepaści odzwierciedlała granicę, na której obiecywaliśmy się kołysać. Chciałem tej sprzedaży, ale cholera, nie chciałem jej dopaść, złamać tę spokojną fasadę. Napięcie brzęczało jak odległy grom nad wodą, obiecując burzę. Nie wiedziałem jeszcze, że jej spokój to tylko cisza przed jej ostrym uwolnieniem. Podeszłem bliżej, marmur chłodny pod butami, oczy wbite w Carolinę, gdy udawała inspekcję wyspy kuchennej. „To mój teren, Jiménez”, warknąłem, głos niski jak pomruk fal...